تو چراغی بدست گیر و به سراغ دل غمدیده ی ما بیا

به ارزانی این خزان و به تمنای وصال ما بشتاب

به تمام شب پره های خواب آلود گر چراغی نبود ، میسپارم

که روشنی این ره پر خاطره باشند

به تعدد ،به تنفس زدن این زمین

گرد وخاکی سر راهت نباشد

تو بیا شبی تا به سر منزل مقصود ما نظری از سر بالا سری ما بیافکن

که شویم ماهم شاید محبوب دل آن خیر سعادتمند

توی دستت چراغی ، شمعی  ، نور ماهی ، هر چه بود

توی آن دست دگرت بوته ی خاری ، خسی ، گلی . . .. بیاور

که دلم تنگ است خودت خوب خواهی فهمید!!!!!!!!!!!!

بگذار تا نگویم که این دل غمدیده ی ما

چه شبهایی که با برگی سر سفره ی خاکی تن

روزه ی صبر سکوت را افطار و سحر میکرد !!!!!

هیچکس و هیچشم نبود تا بگوید :

که ای فلانی ،

غم این دوری دل گستر دل خسته ی بی تاب و توان

 را تا به کی خاهی در سر نگه داری؟

حال اگر میخاهی تو بیایی ،

توی کوچه ی شب در هزار خم این تنگه ی ناجور خیال

در میان گذر این ستاره ها ،

زیر مهتاب گاهی شبها

کلبه ای ویران و خراب پیداست ،

که ز هر شاپرکی پرسی خانه ی سرگردان ................ کجاست ؟

با سر انگشتی اشارت بتو خواهند گفت............ !!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

جمله سرگردان ۱:

خدایم ،مرا از واهمه های آن روز که میگویند خیلی نزدیک است برهان !!!!!!!!